Regulamin musztry Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

Postawa zasadnicza (rys. 2) – to pozycja przyjmowana przez żołnierzy do wykonania nakazanych czynności lub do wystąpień służbowych.
    W postawie zasadniczej żołnierz stoi nieruchomo. Ciężar ciała spoczywa równomiernie na obu stopach. Pięty są złączone, stopy zwarte na szerokość środkowej części podeszwy buta. Nogi w kolanach wyprostowane, mięśnie nóg lekko naprężone. Tułów wyprostowany. Brzuch lekko wciągnięty, ramiona cofnięte do tyłu na jednakowej wysokości i równoległe do linii frontu. Ręce opuszczone i wyprostowane w łokciach. Palce zwarte i wyprostowane; palec środkowy ułożony wzdłuż szwu spodni. Głowa podniesiona, wzrok skierowany na wprost, usta zamknięte.
    Żołnierz przyjmuje postawę zasadniczą na komendę „BACZNOŚĆ” oraz bez tej komendy w następujących przypadkach:
    a) na zapowiedź komendy nie poprzedzonej komendą „BACZNOŚĆ”;
    b) po wykonaniu komendy „ZBIÓRKA” i podczas;
    c) wydawania lub przyjmowania rozkazów;
    d) składania meldunku i przedstawiania się;
    e) oddawania honorów w miejscu;
    f) podawania komend w miejscu.

Rys. 2. Żołnierz w postawie zasadniczej bez broni. Widok: a) z przodu; b) z boku.

Rys. 2. Żołnierz w postawie zasadniczej bez broni. Widok: c) ułożenia dłoni z boku; d) ułożenia dłoni z przodu.

Postawa zasadnicza z bronią (rys. 3) różni się od postawy zasadniczej bez broni innym ułożeniem prawej ręki trzymającej broń (z wyjątkiem położenia „przez plecy”). Karabinek trzyma się w położeniu „na pas” (z kolbą złożoną – lufą do dołu, z kolbą rozłożoną oraz drewnianą – lufą do góry), natomiast pistolet maszynowy – w futerale na pasie głównym, na prawym biodrze. Ręczny granatnik przeciwpancerny trzyma się w położeniu „na pas” nasadką do dołu. Pas broni żołnierz trzyma prawą ręką między kciukiem a palcem wskazującym, łokciem zaś przyciska broń do tułowia. Zamknięta dłoń znajduje się na wysokości górnego wszycia górnej kieszeni kurtki munduru.
    Karabin wyborowy i karabin maszynowy trzyma się przy prawej nodze, językiem spustowym do przodu, tył trzewika kolby opierając o ziemię. Kolba dotyka stopy prawej nogi. Przód trzewika kolby znajduje się na linii czubków butów, broń lekko przyciśnięta do biodra. Kciukiem opuszczonej prawej ręki obejmuje się broń od strony wewnętrznej, pozostałymi palcami – zwartymi i wyprostowanymi – od zewnętrznej.

Rys. 3. Żołnierz w postawie zasadniczej z: a) karabinkiem z kolbą drewnianą; b) karabinkiem z kolbą składaną; c) karabinem wyborowym.

Postawa swobodna (rys. 4a) - to pozycja umożliwiająca żołnierzowi częściowy odpoczynek podczas wykonywania regulaminowych czynności i wystąpień służbowych, przede wszystkim podczas parad i uroczystości wojskowych. Przyjmuje się ją na komendę „SPOCZNIJ” oraz samoczynnie w sytuacjach określonych w regulaminach, np. po odliczeniu.
    Na komendę „SPOCZNIJ” żołnierz energicznie wysuwa lewą nogę w lewo w skos na odległość równą połowie długości stopy. Ciężar ciała spoczywa na prawej nodze. Ręce opuszczone swobodnie, palce ułożone dowolnie. Żołnierz ma swobodne ruchy, lecz nie wolno mu rozmawiać w szyku.

Rys. 4. Żołnierz w postawie swobodnej bez broni: a) z wysuniętą lewą nogą; b) w rozkroku.

W razie potrzeby poprawia umundurowanie i oporządzenie, a także równanie i krycie. Jeżeli przez dłuższy czas pozostaje w postawie swobodnej, może zmienić położenie nóg w ten sposób, że cofa lewą do prawej, a następnie wysuwa prawą i odwrotnie. Ponadto w wystąpieniach indywidualnych oraz w szyku podczas zajęć bez broni żołnierz może - wykonawszy komendę „SPOCZNIJ” w sposób wyżej opisany - przyjmować postawę swobodną w rozkroku oraz skrzyżować ręce z tyłu tułowia (rys. 4b). Za zezwoleniem dowódcy może także chwilowo opuścić szyk.

Postawa swobodna z bronią różni się od postawy swobodnej bez broni innym ułożeniem prawej ręki trzymającej broń (z wyjątkiem położenia „przez plecy”). Położenie karabinka, pistoletu maszynowego i ręcznego granatnika przeciwpancernego jest jak w postawie zasadniczej. Karabin wyborowy i karabin maszynowy opiera się na całym trzewiku kolby.

Zwroty w miejscu (rys. 5) wykonuje się na komendę: „W lewo (w prawo, w tył) – ZWROT”. Zwroty w lewo i w tył wykonuje się w stronę lewej ręki, na obcasie buta lewej nogi i czubku prawego buta, energicznie dostawiając najkrótszą drogą nogę postawioną w tyle. Zwrot w prawo – odwrotnie. W czasie zwrotu górna część ciała pozostaje jak w postawie zasadniczej; nóg w kolanach nie zgina się.

Rys. 5. Układ stóp w czasie wykonywania zwrotów: a) w prawo; b) w tył.

Podczas zwrotów w miejscu z bronią u nogi na zapowiedź komendy należy broń nieco unieść i przycisnąć do uda. Po zwrocie należy broń postawić na ziemi, jednocześnie dostawiając nogę.

Marsz rozpoczyna się z postawy zasadniczej lewą nogą. Wykonuje się go krokiem defiladowym lub zwykłym, natomiast marsz w miejscu — tylko krokiem zwykłym. Marsz poprzedza komenda np.: „Szeregowy Kalinowski, kierunek na wprost (w lewo, w prawo, w tył na lewo, w tył na prawo, w lewo w skos, w prawo w skos) – MARSZ” lub „Szeregowy Kalinowski, za mną – MARSZ”.
Po każdej komendzie pierwsze trzy kroki wykonuje się krokiem defiladowym na wprost (z wyjątkiem marszu w miejscu).

Krok defiladowy (rys. 6) stosuje się: a) rozpoczynając marsz (pierwsze trzy kroki); b) w marszu po komendzie „BACZNOŚĆ”; c) w marszu po zapowiedzi komendy, dotyczącej zatrzymania się; d) w czasie występowania z występowania w szyku.
     Żołnierz rozpoczynając marsz krokiem defiladowym, podnosi stopę na wysokość około 10 cm i stawia ją sprężyście z lekkim przytupem. Tułów ma wyprostowany, pierś podana do przodu, wzrok skierowany na wprost.
    Ruchy rąk wykonuje na przemian w następujący sposób: robiąc wymach ręką do przodu, zgina ją w łokciu i płynnie prostuje, aby mały palec dłoni znalazł się na wysokości górnej krawędzi pasa głównego. Dłoń zwrócona skośnie, palce złączone i wyprostowane, a krawędź kciuka skierowana w stronę tułowia – w odległości około 5 cm od piersi. Rękę przenosi do tyłu (nie skręcając dłoni) najkrótszą drogą, do oporu w stawie łokciowym i barkowym. Długość kroku – 60–80 cm. Tempo – 112–116 kroków na minutę.

Rys. 6. Żołnierz podczas marszu krokiem defiladowym: a) bez broni; b) z bronią „przez pierś”.

Krok zwykły obowiązuje na terenie koszar, miast, osiedli itp. oraz podczas śpiewu w marszu. Żołnierze, występujący indywidualnie, stosują go również podczas oddawania honorów w marszu, a także w czasie podchodzenia do (odchodzenia od) przełożonego.
Maszerując krokiem zwykłym żołnierz ma głowę uniesioną, tułów wyprostowany.

Wymach rąk swobodny – w takt marszu. Długość kroku – 60–70 cm. Tempo – 112–116 kroków na minutę.
Podczas uroczystości, w czasie marszu krokiem zwykłym, obowiązuje taki wymach ręki, jak w marszu krokiem defiladowym.

Z kroku defiladowego do zwykłego przechodzi się na komendę „SPOCZNIJ”. Żołnierz stawia jeszcze jeden krok defiladowy i rozpoczyna marsz krokiem zwykłym. Zmienia krok na zwykły również bez komendy, po pierwszych trzech krokach rozpoczynających marsz. Komendy podaje się na lewą lub prawą nogę.

W marszu z bronią wolna ręka (ręce) porusza (poruszają) się jak podczas marszu bez broni. Na zapowiedź komendy do rozpoczęcia marszu z bronią u nogi broń należy nieco unieść.

Marsz w miejscu (rys. 7) wykonuje się na komendę „W miejscu – MARSZ”; zarówno rozpoczynając marsz w miejscu jak i podaną do przejścia z ruchu do marszu w miejscu. W pierwszym przypadku żołnierz rozpoczyna marsz w miejscu lewą nogą. W drugim przypadku komendy podaje się na dowolną nogę. Następny krok żołnierz wykonuje jeszcze w ruchu, po czym maszeruje w miejscu.
    Marsz ten polega na podnoszeniu i opuszczaniu na przemian prawej i lewej nogi na wysokość około 10 cm z jednoczesnym ruchem rąk w takt marszu jak podczas marszu w ruchu.
    Aby żołnierz maszerujący w miejscu ruszył naprzód, podaje się komendę „Na wprost – MARSZ” na lewą nogę. Żołnierz wykonuje jeszcze jeden krok w miejscu, następnie rozpoczyna marsz na wprost.

Rys. 7. Żołnierz maszerujący w miejscu.

    

Bieg z miejsca i z marszu wykonuje się na komendę: „Biegiem – MARSZ”. Na zapowiedź komendy żołnierz ugina ręce w łokciach, a na hasło rozpoczyna bieg lewą nogą, pochylając tułów lekko do przodu i poruszając rękami w takt biegu. Długość kroku – 80–100 cm, tempo biegu – 160–180 kroków na minutę.

Hasło komendy do przejścia z kroku zwykłego do biegu podaje się na lewą nogę. Żołnierz robi wówczas jeszcze jeden krok i rozpoczyna bieg. Na hasło komendy „Zwykły – KROK”, podane na dowolną nogę, żołnierz zwalnia bieg stawiając w tym tempie jeszcze trzy kroki i rozpoczyna marsz nakazanym krokiem.
    Przed rozpoczęciem biegu z bronią żołnierz zabezpiecza ją, zdejmuje bagnet, a pas karabinu maszynowego i ręcznego granatnika przeciwpancernego przekłada przez prawe ramię bez dodatkowej komendy. Na zapowiedź „Biegiem” należy broń trzymaną u nogi nieco unieść, a broń w położeniu „na pas”, „przez pierś” lub „przez plecy” wziąć do prawej ręki. Podczas biegu broń trzyma się w lekko ugiętej ręce, poziomo, z lufą skierowaną do przodu. Po zakończeniu biegu żołnierz, bez komendy, przenosi broń w poprzednie położenie.

Zatrzymanie następuje na komendę, np. „Szeregowy Mazierski – STÓJ”. Po zapowiedzi żołnierz zaczyna maszerować krokiem defiladowym, a po haśle daje jeszcze jeden krok, przystawiając energicznie do drugiej nogę, na którą pada hasło, po czym przyjmuje postawę zasadniczą. Broń pozostaje w takim położeniu jak w marszu. Aby zatrzymać biegnącego żołnierza, podaje się komendę „Zwykły – KROK”, a następnie komendę, np. „Szeregowy Szczygiel – STÓJ”.

Kierunek marszu zmienia się na komendę: „Kierunek – W LEWO (W PRAWO, W TYŁ, NA PRAWO, W TYŁ NA LEWO, W LEWO W SKOS, W PRAWO W SKOS)” lub według wskazanego przedmiotu terenowego. Na hasło komendy żołnierz robi trzy kroki na wprost, a następnie zmienia kierunek marszu na nakazany i maszeruje dalej.

Chwyty bronią (karabinkiem, karabinem wyborowym, ręcznym granatnikiem przeciwpancernym, karabinem maszynowym) wykonuje się w postawie zasadniczej. Ruchy, składające się na każdy chwyt bronią, powinny być krótkie i energiczne i łączyć się płynnie w jedną całość. Bagnet nakłada się na komendę „Bagnet na – BROŃ”, a zdejmuje na komendę „Bagnet – ZDEJMIJ”.

Jeśli żołnierze są uzbrojeni w karabinki z kolbą składaną, komendę do nałożenia bagnetu poprzedza komenda do rozłożenia kolby. Kolbę składaną karabinka rozkłada (składa) się na komendę „Kolbę – ROZŁÓŻ (ZŁÓŻ)”. Po wykonaniu tej komendy karabinek przenosi się w położenie „na pas”. Broń zabezpiecza (odbezpiecza) się na komendę „Zabezpiecz (odbezpiecz) – BROŃ”. Jeżeli przełożony nie podaje tej komendy, żołnierz zabezpiecza broń samorzutnie. Wszystkie czynności wymienione w pkt 32 wykonuje się w postawie swobodnej. Chwyty karabinkiem z kolbą rozłożoną wykonuje się tak, jak karabinkiem z kolbą drewnianą.

Podstawowym sposobem noszenia karabinka jest położenie „na pas”. Oprócz tego stosuje się położenia: „przez pierś” i „przez plecy” oraz chwyty „połóż broń” i „za broń”.

Komendę „Przez pierś – BROŃ” żołnierz wykonuje karabinkiem z kolbą drewnianą (rys. 8a) z położenia „na pas”. Prawą rękę przesuwa po pasie nieco w górę, zdejmuje karabinek z ramienia i chwyciwszy go lewą ręką za przednią część nakładki trzyma przed sobą – magazynkiem zwrócony w lewo, wylot lufy na wysokości brody. Po czym prawą ręką odchyla pas w prawo i uchwyciwszy go dłonią z dołu usuwa łokieć tej ręki pod pas. Następnie zarzuca pas przez głowę na kark, prawą ręką chwyta karabinek za szyjkę kolby, lewą rękę szybko opuszcza.

Rys. 8. Żołnierz z karabinkiem w położeniu „przez pierś”: a) z kolbą drewnianą; b) z kolbą składaną.

Komendę „Przez pierś – BROŃ” żołnierz wykonuje karabinkiem z kolbą składaną (rys. 8b) z położenia „na pas”. Prawą dłoń przesuwa po pasie nieco w dół, nie wysuwając łokcia spod pasa. Następnie – trzymając prawą ręką za pas – podnosi karabinek i chwyta lewą ręką za dół łoża i nakładkę. Po czym prawą ręką zarzuca pas przez głowę na kark i chwyta karabinek za tylną część komory zamkowej, lewą rękę szybko opuszcza.

Komendę „Na pas – BROŃ” żołnierz wykonuje karabinkiem z kolbą drewnianą (rys. 9a) z położenia „przez pierś”. Lewą ręką chwyta karabinek z dołu za łoże i nakładkę, po czym odsuwając go od siebie, wysuwa prawą rękę spod pasa i chwyta za szyjkę kolby. Następnie podnosi karabinek, pas przerzuca przez głowę i trzyma karabinek przed sobą – magazynkiem zwrócony w lewo, wylot lufy na wysokości brody. Po czym prawą ręką chwyta za górną część pasa i zarzuca karabinek przez prawe ramię w położenie „na pas”, lewą rękę szybko opuszcza.

Rys. 9. Żołnierz z karabinkiem w położeniu „na pas”: a) z kolbą drewnianą; b, c) sposoby trzymania pasa broni.

Komendę „Na pas – BROŃ” żołnierz wykonuje karabinkiem z kolbą składaną z położenia „przez pierś”. Lewą ręką chwyta karabinek z góry za rurę gazową oraz lufę i podnosi go nieco w górę. Łokieć prawej ręki wysuwa spod pasa i chwyta nią z dołu pas przy komorze zamkowej. Następnie, kierując karabinek komorą zamkową w górę, przerzuca pas przez głowę i trzyma karabinek z magazynkiem zwróconym w prawo i rękojeścią na wysokości brody. Po czym prawą ręką zarzuca karabinek przez prawe ramię w położenie „na pas”, lewą rękę szybko opuszcza.

Komendę „Przez plecy – BROŃ” żołnierz wykonuje karabinkiem z kolbą drewnianą i z kolbą składaną (rys. 10) z położenia „na pas”. Lewą ręką chwyta pas nieco poniżej prawego barku, prawą zaś chwyta karabinek – z kolbą drewnianą za kolbę, a z kolbą składaną – za lufę. Po czym prawą ręką podnosi broń, natomiast lewą zarzuca ją przez głowę na lewe ramię. Następnie szybko opuszcza ręce. Przed wykonaniem chwytu „przez plecy” zdejmuje się bagnet. Żołnierz z tornistrem lub oporządzeniem (sprzętem) noszonym na plecach nie wykonuje chwytu „przez plecy” i „przez pierś".

Rys. 10. Żołnierz z karabinkiem w położeniu „przez plecy”: a) z kolbą drewnianą; b) z kolbą składaną.

Komendę „Na pas – BROŃ” żołnierz wykonuje karabinkiem z kolbą drewnianą i kolbą składaną z położenia „przez plecy”. Lewą ręką chwyta pas nieco poniżej lewego barku, prawą zaś chwyta karabinek – z kolbą drewnianą za kolbę, a z kolbą składaną – za lufę. Po czym prawą ręką podnosi broń, natomiast lewą ręką przerzuca pas przez głowę na prawe ramię. Prawą ręką chwyta za pas na wysokości górnej kieszeni munduru, lewą rękę szybko opuszcza.

Przed chwytem karabinkiem z kolbą drewnianą z położenia „przez pierś” w położenie „przez plecy” i z położenia „przez plecy” w położenie „przez pierś” wykonuje się chwyt „na pas”.

Wykonując chwyt „przez plecy” karabinkiem z kolbą składaną z położenia „przez pierś” i odwrotnie na komendę „Przez pierś (przez plecy) – BROŃ”, żołnierz chwyta prawą ręką broń za lufę i przesuwa ją w odpowiednie położenie.

Komendę „Połóż – BROŃ” wykonuje się karabinkiem z kolbą drewnianą i kolbą składaną (rys. 11) z położenia „na pas”. Na tę komendę żołnierz robi wykrok lewą nogą i wysuwa karabinek kolbą do przodu. Lewą ręką chwyta pod pasem karabinek z kolbą drewnianą za szyjkę kolby, utrzymując prawą ręką pas broni na wysokości ramienia. Następnie prawą ręką zdejmuje pas z ramienia, pochyla się i kładzie broń na ziemi – magazynkiem zwrócony w lewo – opierając trzewik kolby o czubek buta prawej nogi. Po czym wyrównuje pas, układając go w stronę kolby, wyprostowuje się i cofa lewą nogę do prawej.

Rys. 11. Żołnierz z karabinkiem po wykonaniu komendy „połóż broń”: a) z kolbą drewnianą; b) z kolbą składaną.

Jeżeli jest to karabinek z kolbą składaną, żołnierz przesuwa prawą rękę wzdłuż pasa w dół i chwyta nią lufę poniżej podstawy muszki. Równocześnie chwyta lewą ręką za pas broni na wysokości ramienia. Następnie wysuwa broń lufą do przodu, lewą ręką zdejmuje pas z ramienia, pochyla się i kładzie broń tak jak karabinek z kolbą drewnianą. Pozostałe czynności identyczne jak przy chwytach karabinkiem z kolbą drewnianą.

Na komendę „Za – BROŃ” żołnierz robi wykrok lewą nogą, pochyla się, chwyta karabinek z kolbą drewnianą za szyjkę, tak jak go kładł. Karabinek z kolbą składaną ujmuje prawą ręką podchwytem za pas przy osłonie komory zamkowej, lewą nachwytem za lufę. Następnie wyprostowuje się, biorąc jednocześnie broń w położenie „na pas”, i cofa lewą nogę do prawej.

Ręczny granatnik przeciwpancerny żołnierz nosi w położeniu „na pas” i „przez plecy” (rys. 12), nasadką do dołu.
    Chwyt położenie „przez plecy” z położenia „na pas” – i odwrotnie – wykonuje się podobnie jak karabinkiem z kolbą drewnianą. Żołnierz lewą ręką chwyta za pas nieco poniżej prawego barku, prawą zaś za nasadkę granatnika (palce złączone i zgięte na kołnierzu nasadki chwytają go od dołu). Następnie prawą ręką podnosi granatnik, a lewą zarzuca pas broni przez głowę na lewe ramię. Granatnik opuszcza na całą długość pasa, po czym szybko opuszcza ręce.

Rys. 12. Celowniczy z ręcznym granatnikiem przeciwpancernym w położeniu: a) „na pas”; b) „przez plecy”; c) „połóż broń”.

Na komendę „Połóż – BROŃ” celowniczy robi wykrok lewą nogą i zdejmuje granatnik z ramienia. Chwytając go lewą ręką za drewnianą nakładkę przy przednim jarzmie i trzymając prawą ręką za pas, pochyla się, kładzie broń na ziemi, po czym wyprostowuje się i cofa lewą nogę do prawej.

Pomocnik celowniczego kładzie torby z granatami z lewej strony własnej broni na wysokości tylnej części.

Na komendę „Za – BROŃ” żołnierz robi wykrok lewą nogą, pochyla się, chwyta granatnik lewą ręką za drewnianą nakładkę przy przednim jarzmie, prawą zaś za pas poniżej strzemienia przy rękojeści. Po czym wyprostowuje się, bierze granatnik w położenie „na pas” i cofa lewą nogę do prawej. Równocześnie pomocnik celowniczego najpierw podnosi torbę z granatami, następnie – własną broń.

Komendę „Na pas – BROŃ” (rys. 13) żołnierz wykonuje z położenia „do nogi”. Prawą ręką podnosi karabin i trzyma przed sobą, skręcając broń w lewo tak, aby przednie strzemię znalazło się na wysokości podbródka. Lewą ręką chwyta karabin maszynowy ręką (karabin wyborowy – za łoże). Następnie chwyta pas prawą ręką (między kciukiem i palcem wskazującym) – w odległości 2–3 szerokości dłoni od przedniego strzemienia – i przyciąga go do siebie. Po czym energicznie zarzuca karabin na prawe ramię. Lewą rękę opuszcza jak w postawie zasadniczej, prawą zaś trzyma pas na wysokości górnego wszycia kieszeni, przyciskając nieco karabin łokciem do tułowia.

Rys. 13. Żołnierz z bronią w położeniu „na pas”: a) z karabinem maszynowym; b) z karabinem wyborowym.

Komendę „Do nogi – BROŃ” (rys. 14) żołnierz wykonuje z położenia „na pas”. Trzymając prawą ręką za pas, przesuwa kolbę karabinu do przodu, natomiast lewą ręką chwyta karabin maszynowy pod pasem poniżej rączki suwadła (karabin wyborowy – pod pasem w pobliżu celownika) i lekko unosi go oraz przesuwa w tył. Następnie zrzuca pas z prawego ramienia, przenosi karabin lewą ręką zza pleców przed siebie z prawej strony i chwyta go prawą ręką za lufę poniżej strzemienia (karabin wyborowy – za nakładkę). Po czym lewą rękę energicznie opuszcza, prawą natomiast stawia karabin na ziemi przy prawej nodze w położeniu „do nogi”.

Rys. 14. Żołnierz z bronią w położeniu „do nogi”: a) z karabinem maszynowym; b) z karabinem wyborowym.

Komendę „Połóż – BROŃ” (rys. 15) żołnierz wykonuje z położenia „do nogi”. W tym celu celowniczy robi wykrok lewą nogą, rozpina dwójnóg karabinu maszynowego, pochyla broń do przodu i stawia ją na dwójnogu (karabin wyborowy kładzie), opierając trzewik kolby o czubek buta prawej nogi. Po czym wyprostowuje się i cofa lewą nogę do prawej.
    Pomocnik celowniczego, wykonując komendę „Połóż – BROŃ”, robi wykrok lewą nogą, stawia przy niej skrzynki z amunicją, następnie kładzie własną broń.
    Na komendę „Za – BROŃ” celowniczy robi wykrok lewą nogą, pochyla się i chwyta broń w tym samym miejscu, w którym trzymał ją podczas gdy kładł na ziemi. Po czym wyprostowuje się (składa dwójnóg w karabinie maszynowym), bierze broń w położenie, w którym była przed komendą „Połóż – BROŃ”, i cofa lewą nogę do prawej. Równocześnie pomocnik celowniczego podnosi własną broń, a następnie skrzynki z amunicją.

Rys. 15. Żołnierz po wykonaniu komendy „połóż broń”: a) z karabinem maszynowym; b) z karabinem wyborowym.