Punkt 228.
Znaki rozpoznawcze w służbie wartowniczej stosuje się po to, aby dowódca warty wewnętrznej, wartownicy zdający i obejmujący mogli wzajemnie rozpoznać swą tożsamość.
Punkt 229.
Znaki rozpoznawcze składają się z dwóch wyrazów (hasła i odzewu) zaczynających się na tę samą literę. Pierwszy wyraz (hasło) jest nazwą broni lub części broni, drugi wyraz (odzew) nazwą miejscowości. Ustala się je dla każdej warty wewnętrznej.
Punkt 230.
Znaki rozpoznawcze ustala dla wart jednostki (instytucji) wojskowej – na każdą dobę – szef sztabu jednostki (instytucji) wojskowej. W jednostce (instytucji) wojskowej, w której nie ma etatowego stanowiska szefa sztabu, znaki rozpoznawcze ustala zastępca dowódcy jednostki (instytucji) wojskowej lub oficer wyznaczony rozkazem dowódcy jednostki (instytucji) wojskowej. Podczas instruktażu do służby wartowniczej podaje się je (w formie pisemnej lub ustnej – do zanotowania) oficerowi dyżurnemu jednostki (instytucji) wojskowej, wraz ze znakami rozpoznawczymi z poprzedniej służby.
Punkt 231.
Dowódca warty wewnętrznej otrzymuje znaki rozpoznawcze podczas odprawy warty i służb wraz ze znakami rozpoznawczymi poprzedniej warty wewnętrznej. Gdyby znaki przekazane dowódcy warty wewnętrznej zostały ujawnione, oficer dyżurny jednostki (instytucji) wojskowej unieważnia je i ustala nowe, o czym melduje przełożonemu służby. Dowódca warty wewnętrznej w trakcie przyjęcia służby wartowniczej przed przyjęciem przez wartowników posterunków ustala znaki rozpoznawcze dla wartowników, które w trakcie służby zmienia kilkakrotnie.